| start | inleiding | actueel | situatie | wandeling | stand van zaken | stichting | persberichten | mailinglist | terug |
Persbericht Stichting Verontruste Plateaubewoners (SVP), Margraten dd. 14 augustus 2001 Betreft: - Provincie Limburg geeft fiat aan allernieuwste uitbreidingsvariant kalksteengroeve 't Rooth op het Plateau van Margraten: 6 hectares, met een optie op meer. - SVP en Miliefederatie Limburg dienen bedenkingen in tegen ontwerp-ontgrondingsbesluit ________________________________________________________________________ Op 17 juli j.l., midden in de Limburgse vakantieperiode, heeft Gedeputeerde Staten van Limburg een ontwerp-besluit ter inzage gelegd waarin ze Ankerpoort de vergunning geeft voor de uitbreiding van groeve ´t Rooth. Het is het zoveelste besluit van de provincie waartegen de bewoners van het gebied zich moeten verweren. Velen zijn met vakantie als het slechte nieuws bekend wordt gemaakt. De bekendmaking op 17 juli van het ontwerp-besluit vindt plaats uitsluitend door middel van een kleine advertentie in de twee regionale kranten. Omwonenden krijgen geen bericht in de bus (hetgeen wel een wettelijke verplichting is) en er wordt ook niets aangeplakt. Burgers krijgen de mogelijkheid bezwaren in te dienen tot en met uiterlijk 16 augustus. (Op 13 augustus zijn de scholen weer begonnen). De provincie geeft bij de bekendmaking een contactpersoon en telefoonnummer van dhr. R. van Tol. Bij een poging om met hem in contact te komen, krijgen we te horen dat meneer van Tol met vakantie is en dat men niet weet wie zijn zaken waarneemt, en weet men ook niet wanneer hij wordt terugverwacht. De provincie geeft burgers tot 8 augustus de tijd om zich aan te melden voor een hoorzitting. Niemand bij de provincie weet wanneer deze wordt gehouden. De stichting Verontruste Plateaubewoners meldt zich evenwel aan om met Gedeputeerde Staten van gedachten te wisselen. Op 6 augustus verstuurt de provincie een brief waarin wordt aangekondigd dat de hoorzitting op 9 augustus wordt gehouden. De meeste bestuursleden zijn dan nog met vakantie; anderen komen op 8 augustus terug: de dag waarop de brief arriveert. De SVP vindt het schandalig hoe GS een eerlijke en democratische procedure rond de afgraving frustreert. GS wekt de indruk dat ze het tijdstip van de tervisielegging van het ontwerpbesluit bewust in de vakantie heeft gepland zodat er zo weinig mogelijk gelegenheid zou zijn voor burgers om kennis te nemen van de allernieuwste uitbreidingsvariant van 6 hectares. De afwezigheid van ambtenaren bij de tervisielegging en de haast met een hoorzitting geeft aan dat men niet gediend is van al te grote betrokkenheid van burgers bij deze besluitvorming. Het dédain van de provincie voor de belangen van gemeente Margraten en haar bewoners van het gebied waarin de afgraving is bekend uit het verleden. Daar wordt nu weer een nieuw hoofdstuk aan toegevoegd. Met een dergelijke tactiek hoeft men zich niet meer te verwonderen over de verontrustend lage opkomst bij de verkiezingen. Een dergelijk bestuur verdient onze democratische aandacht niet. Het besluit is het zoveelste in een lange reeks van plannen om van het mooie Plateau van Margraten een industrieterrein te maken. Begin jaren zeventig liet de ENCI haar ogen vallen op een gebied van meer dan 450 hectares. Ook was Ankersmit reeds actief als ontgronder in een concessie gekocht van de NEKAMI, die het in de jaren zestig voor gezien hield in Limburg. In 1978 verkrijgt Ankersmit vergunning om de helft van 't Rooth af te graven ondanks vele protesten van bewoners en gemeente. Deze 6.5 hectare loopt nu op zijn einde. Ankersmit wil meer. In 1984 maken ze bekend dat ze 48 hectares willen, een verdubbeling. Het dorp 't Rooth zou dan helemaal verdwijnen. Provincie doet gewillig mee en laat onderzoek uitvoeren. In 1989 haalde het kabinet echter een streep door alle plannen. Het gebied was te waardevol in vele opzichten en kalksteen voor cement en landbouwkalk konden beter elders worden gewonnen. De provincie ging op achterste poten naar Den Haag en protesteerde: men had Ankersmit toezeggingen gedaan. Met andere woorden, het besluit van de minister ging de provincie geld kosten. De minsiter heeft onder die druk voor 't Rooth een uitzondering gemaakt: geen afgravingen meer, alleen tegen een laatste, beperkte uitbreiding zou Den Haag zich niet verzetten. Wat onder beperkt moet worden verstaan is rekbaar gebleken. De laatste handeling van gedeputeerde Henk Riem eind 1991 was een ontwerp-besluit voor een uitbreiding van de groeve ter grootte van 30 hectares. Ook in dit plan zou 't Rooth in de maalmolens verdwijnen. Saillant detail is dat Riem een dag later bij Ankersmit in dienst trad met een lucratief adviseurscontract - weer even later werd hij voor corruptie en valsheid in geschrifte aangeklaagd - geheime notulen van de vergaderingen van GS over de Roother ontgrondingen werden bij de huiszoeking in zijn bezit aangetroffen, waarvoor hij overigens is veroordeeld. Nadat Riem is vertrokken, neemt Tindemans het roer over en breekt met het beleid van Riem. Hij bepaalt in 1994 dat er geen draagvlak is voor de 30 hectares en maakt een plan bekend voor 17 hectares. In dit plan blijven de huizen in 't Rooth gespaard. Draagvlak is er overigens nog steeds niet. Ankersmit, nu Ankerpoort, voert een beroepsprocedure tegen de provincie tegen de afwijzing van hun eerdere plannen van 48, c.q. 30 hectares. Men beroept zich hier op dezelfde toezeggingen die ook geleid hebben tot bijstelling van het rijksbeleid inzake ontgrondingen op het plateau. De provincie ontkent in deze procedure echter dat er toezeggingen zijn gemaakt en wint de zaak. De procedures van gemeente en bewoners tegen de uitbreiding van 17 hectares lopen nog door tot in begin februari 2001, toen de Raad van State hun bezwaren na 7 jaar procederen niet ontvankelijk verklaarde. De raad bepaalt dat er eerst een vergunning en een bestemmingsplan moet zijn die afgraving concreet mogelijk maakt, voordat de burger de rechter kan inschakelen. Een wijziging van bestemming is echter de taak van de gemeente. Deze weigert mee te werken aan een afgraving van 17 hectares. De provincie dreigt in 2000 met een aanwijzingsbesluit, een noodsprong waarmee de gemeentebestuur buitenspel wordt gezet. Dit is voor beide partijen geen prettig vooruitzicht. Overleg tussen beide partijen leidt dan tot een compromis: de gemeente wijzigt de bestemming van slechts een 6 van de 17 hectares. Bewoners staan perplex en weer buitenspel. De eerdere eenheid in de gemeenteraad tegen afgraving op het plateau is hiermee ook verloren. Zelfs de fractievoorzitter van de coalitiegenoot PvdA stemt tegen dit besluit. In het huidige ontwerp-ontgrondingsbesluit van GS is niets terug te vinden van deze onverkwikkelijke gang van zaken. De oorspronkelijke 17 hectare zijn voor de provincie nog steeds het uitgangspunt. Men kondigt aan dat men dat in een streekplan zal gaan vastleggen. De 6 hectares in dit plan zijn voor de provincie dus niet 'een laatste, beperkte uitbreiding', zoals het kabinet in 1989 en in 1996 in de planologische kernbeslissing heeft vastgelegd. Het provinciaal plan waarop de ontwerp-vergunning is gebaseerd is al weer van bijna 10 jaar geleden. Men gebruikte cijfers die door Ankerpoort zelf werden geleverd en die toen al gedateerd waren. Behoefteramingen zijn nu zogenaamd niet veranderd. Aantal arbeidsplaatsen zou ook nog steeds gelijk zijn. De zogenaamde actualisatie is overigens door buitenstaanders niet te controleren. In 1991 werd door Riem gesteld dat het bedrijf nog voorraad had tot 1995. Nu blijkt dat sinds 1978 slechts 6 hectares toereikend zijn geweest. Uit luchtfoto's van de huidige groeve, genomen eind jaren '80 en '90, blijkt bovendien dat er effectief de afgelopen 10 jaar slechts anderhalve hectare is afgegraven. En dit terwijl het bedrijf claimt 17 hectares nodig te hebben om in 10 jaar de productie op een verantwoorde wijze te kunnen afbouwen. Het is gemeente Margarten en bewoners van het gebied onduidelijk waarom de provincie zich zoveel moeite troost om het bedrijf ter wille te zijn. De uitspraak van de Raad van State over toezeggingen maakt duidelijk dat men geen claims te vrezen heeft. Het spel is wellicht van een meer symbolische aard: wie heeft het in Limburg voor het zeggen, de burgers of hun député's? Namens de Stichting
Verontruste Plateaubewoners
Foto: |
|
|
|